Cyfrowa obecność psychologa. Procedury i granice online

Cyfrowa obecność psychologa. Procedury i granice online

Cyfrowa obecność psychologa przestaje pełnić funkcję wyłącznie uzupełniającą wobec praktyki klinicznej i coraz częściej stanowi jej równoległy wymiar funkcjonowania zawodowego. Obejmuje ona aktywność w mediach społecznościowych, formy komunikacji cyfrowej oraz sposób, w jaki informacje o specjaliście funkcjonują w otwartym ekosystemie internetowym.

W tym kontekście kluczowe znaczenie zyskuje problematyka procedur oraz granic zawodowych, które regulują relację terapeutyczną również poza bezpośrednim kontaktem klinicznym. Zagadnienie to częściowo omawiałam w publikacjach branżowych (PSYCHODIA, czerwiec 2026), jednak obserwacje praktyki klinicznej wskazują na potrzebę jego dalszej konceptualizacji.

Czym jest cyfrowa obecność psychologa?

Cyfrowa obecność psychologa oznacza jego funkcjonowanie w przestrzeni online, która jest regulowana przez algorytmy, logikę platform społecznościowych oraz publiczny obieg informacji. Nie ogranicza się ona do publikowania treści, ale obejmuje również sposób reagowania na interakcje użytkowników, widoczność specjalisty w wyszukiwarkach oraz to, w jaki sposób jego komunikaty są interpretowane w różnych kontekstach społecznych.

W praktyce psycholog funkcjonuje jednocześnie w dwóch przestrzeniach – gabinetowej oraz cyfrowej – które wzajemnie na siebie oddziałują. W niniejszym ujęciu cyfrowa obecność psychologa jest rozumiana jako wielopoziomowa ekspozycja zawodowa w środowisku cyfrowym, która obejmuje zarówno komunikację intencjonalną, jak i nieintencjonalne ślady informacyjne.

Cyfrowa obecność psychologa a terapia online – kluczowe różnice

Cyfrowa obecność psychologa nie jest tożsama z terapią online, która stanowi zamknięty proces kliniczny. e-Terapia stanowi zamknięty, ustrukturyzowany proces kliniczny oparty na kontrakcie terapeutycznym oraz zasadach poufności. W przeciwieństwie do tego, obecność wirtualna funkcjonuje w otwartym ekosystemie komunikacyjnym, w którym treści podlegają dalszej, niekontrolowanej dystrybucji oraz reinterpretacji.

W tym środowisku komunikaty specjalisty mogą zostać przekształcone z informacji edukacyjnych w obiekty interpretacyjne, które uruchamiają procesy. Do kluczowych mechanizmów psychologicznych aktywowanych w tym kontekście należą:

• projekcja,
• idealizacja,
• dewaloryzacja,
• oraz relacje parasocjalne.

W konsekwencji odbiorca często konstruuje wyobrażeniowy obraz specjalisty jeszcze przed rozpoczęciem kontaktu klinicznego, a to może wpływać na późniejszą dynamikę relacji terapeutycznej. Z perspektywy klinicznej i etycznej internetowa obecność psychologa wiąże się z koniecznością uwzględnienia następujących obszarów ryzyka:

• destabilizacja granic między sferą prywatną a publiczną,
• niekontrolowana cyrkulacja treści w środowisku algorytmicznym,
• presja natychmiastowej responsywności,
• redukcja i uproszczenie treści specjalistycznych w odbiorze społecznym.

Dlaczego wirtualna obecność wpływa na relację terapeutyczną?

Cyfrowa obecność psychologa wpływa na relację terapeutyczną poprzez aktywację mechanizmów psychologicznych takich jak projekcja, a także idealizacja, dewaloryzacja oraz relacje parasocjalne. Odbiorca, mając kontakt z fragmentarycznymi treściami, tworzy wyobrażeniowy obraz specjalisty. Ten obraz może wpływać na jego oczekiwania wobec terapii, a także na sposób wchodzenia w relację terapeutyczną.

Relacje parasocjalne wzmacniają poczucie znajomości i emocjonalnej bliskości, mimo braku realnego kontaktu. W efekcie pacjent może wchodzić do gabinetu z już ukształtowanym, nieświadomie zniekształconym obrazem terapeuty.

W najnowszych badaniach naukowych z 2024 roku (opublikowanych w PMC), w których analizowano doświadczenia psychologów identyfikowanych jako influencerzy zdrowia psychicznego, badacze jednoznacznie wskazują, że masowa psychoedukacja w SM generuje silne jednostronne więzi (relacje parasocjalne), które pacjenci mylnie utożsamiają z indywidualną terapią. Tworzy to bezprecedensowe wyzwania etyczne dla współczesnych gabinetów psychologicznych.

Przedstawione wnioski z badań wskazują, że widać potencjał, w którym psycholog może pozytywnie wykorzystać media społecznościowe, zwłaszcza w czasie kryzysu. Jednak napięcia między działaniem na rzecz społeczności a marketingiem indywidualnym wciąż pozostają ryzykowne. Relacje parasocjalne zmieniają dynamikę kontaktu terapeutycznego i wymagają znacznie większej ostrożności w komunikacji online.

Procedury cyfrowe w gabinecie psychologicznym

Procedury cyfrowe stanowią zestaw zasad, które regulują obecność psychologa w środowisku online. Obejmują one sposób komunikacji z pacjentami za pośrednictwem kanałów cyfrowych, zasady publikowania treści eksperckich oraz edukacyjnych, a także ochronę granic relacji terapeutycznej w przestrzeni publicznej. Ważnym elementem tych procedur jest również zarządzanie ryzykiem interpretacyjnym, ponieważ każda publikacja może być odczytywana w sposób wykraczający poza jej pierwotny kontekst kliniczny.

Brak takich procedur prowadzi do zacierania granic między przestrzenią prywatną, zawodową i publiczną, co w konsekwencji destabilizuje relację terapeutyczną oraz zwiększa ryzyko błędnych interpretacji.

Pacjent cyfrowy w gabinecie psychologicznym

W niniejszym artykule pojęcie pacjenta cyfrowego odnosi się do osoby, której procesy poznawcze i relacyjne są współkształtowane przez środowisko algorytmiczne. Dzisiejszy pacjent, który wchodzi do gabinetu, nie funkcjonuje już wyłącznie w świecie offline. Jego emocje, sposób budowania relacji, a także obraz siebie oraz mechanizmy obronne są współtworzone przez media społecznościowe, algorytmy i coraz częściej przez interakcje z AI. Oznacza to, że psycholog pracuje nie tylko z historią rodzinną czy doświadczeniami społecznymi pacjenta. Musi pracować również z wpływem środowiska cyfrowego na jego psychikę.

Od kilku lat podczas analiz coraz wyraźniej dostrzegam, że nadal spora część specjalistów traktuje wpływ środowiska online jako temat poboczny albo przyszłościowy. Tymczasem pacjent cyfrowy już istnieje. Bardzo często trafia do gabinetu z mechanizmami, które powstały albo zostały wzmocnione właśnie w przestrzeni online. Ignorowanie tego zjawiska nie zatrzymuje problemu. Wręcz przeciwnie, może zwiększać ryzyko błędnej interpretacji zachowań, pogłębiania kryzysów emocjonalnych oraz niezauważenia nowych form zaburzeń, które rozwijają się podczas korzystania z wirtualnego świata.

W psychiatrii cyfrowej pojawiają się już pierwsze analizy dotyczące zjawiska określanego jako „chatbot psychosis”. Osoby podatne na psychozę albo epizody maniakalne zaczynają traktować chatboty jako autorytet, a także duchowy byt albo „jedyną istotę, która je rozumie”. Dość dobrze możemy to zaobserwować na portalach społecznościowych, w których publikowane są rozpaczliwe nagrania użytkowników czata, którzy po aktualizacji platformy doświadczają utraty „kogoś bliskiego”.

Badacze zwracają uwagę na to, że algorytmy oparte na mechanizmie dopasowywania się do użytkownika, mogą wzmacniać paranoiczne interpretacje rzeczywistości zamiast je neutralizować. To temat, o którym pisałam w artykule z 2024r „Zaburzenia cyfrowe w gabinecie terapeuty”.

Dlatego psycholog, terapeuta, a także psychiatra potrzebują już nie tylko kompetencji klinicznych, ale również świadomości mechanizmów cyfrowych, które wpływają na funkcjonowanie pacjenta jeszcze przed wejściem do ich gabinetu.

Kiedy cyfrowa obecność staje się ryzykiem systemowym?

W ujęciu systemowym ryzyko oznacza tu zjawiska emergentne, których skutki wykraczają poza poziom indywidualnej interakcji. Cyfrowa obecność psychologa staje się ryzykiem systemowym w momencie, w którym przestaje być kontrolowana indywidualnie, a zaczyna działać jako element algorytmicznego ekosystemu.

Szczególnie niebezpieczne są:

• viralowe interpretacje wypowiedzi specjalistów,
• publiczne konflikty między psychologami,
• algorytmiczne wzmacnianie treści kryzysowych,
• utrata zaufania do instytucji terapii.

W takim modelu pojedyncza wypowiedź może wywołać efekt lawinowy, wpływając nie tylko na wizerunek specjalisty, ale także na zaufanie do całego systemu ochrony zdrowia psychicznego.

Dlaczego szablonowe rozwiązania nie sprawdzą się w Twoim gabinecie?

Wdrażanie cyfrowych procedur w prywatnej praktyce nie może opierać się na bezkrytycznym kopiowaniu ogólnych szablonów z internetu. Wynika to z faktu, że każdy psycholog i psychoterapeuta posługuje się unikalną dynamiką pracy, reprezentuje inny nurt terapeutyczny, a także kieruje swoje treści do zupełnie innych grup odbiorców. W konsekwencji proces ten wymaga głębokiej personalizacji oraz precyzyjnego dopasowania reguł do specyfiki danego gabinetu.

Indywidualne dopasowanie procedur musi uwzględniać przede wszystkim formaty, z których korzysta się w komunikacji na co dzień. Specjalista, który regularnie publikuje dynamiczne wideo np. na TikTok.u, mierzy się z zupełnie innymi wyzwaniami wizerunkowymi niż terapeuta, który prowadzi wyłącznie eksperckiego bloga albo podcast.

Kodeks Etyczno-Zawodowy Psychologa PTP z 2018r  nadal pozostaje fundamentem pracy psychologa. Dokument ten jasno podkreśla konieczność ochrony prywatności pacjenta, a także tajemnicy zawodowej oraz godności zawodu, również w przestrzeni publicznej. Współczesne środowisko cyfrowe stawia jednak przed tymi zasadami zupełnie nowe wyzwania. Algorytmy rekomendacyjne, programy AI, a także relacje parasocjalne czy presja natychmiastowego kontaktu w social media tworzą sytuacje, których we wcześniejszych standardach pracy nie można było przewidzieć.

Coraz większy wpływ na codzienne funkcjonowanie użytkowników wywierają również technologie oparte na komunikacji głosowej i cyfrowej interakcji. Więcej na ten temat omawiam w artykule z 2024r – Psychologiczny wpływ asystentów głosowych

Dlatego same ogólne zasady etyczne często nie wystarczają. Coraz większe znaczenie mają indywidualne procedury cyfrowe, które pomagają psychologowi bezpiecznie funkcjonować online, a także chronić granice terapeutyczne i ograniczać ryzyko kryzysów wizerunkowych.

Podstawowe procedury cyfrowe – bezpłatny poradnik

Etyka zawodu psychologa wymaga w dniu dzisiejszym uwzględnienia realiów przestrzeni online, a także social media i AI. Klasyczne dokumenty etyczne do tej pory nie były tworzone z myślą o algorytmach rekomendacyjnych, a także relacjach parasocjalnych czy presji ciągłej obecności online. Dlatego przygotowałam praktyczny materiał pomocniczy dotyczący bezpiecznej obecności psychologa w sieci.

W poradniku znajdują się między innymi:

• zasady komunikacji online,
• procedury kontaktu przez DM,
• sposoby reagowania na hejt,
• rekomendacje dotyczące AI,
• podstawowe procedury cyfrowe dla gabinetu psychologicznego.

[Pobierz PDF: Podstawowe procedury cyfrowe dla psychologów]

Warto jednak pamiętać, że sam dokument stanowi jedynie punkt wyjścia. Dopiero indywidualna analiza własnej działalności pozwala bezpiecznie połączyć obecność online z odpowiedzialną pracą terapeutyczną.

Podsumowanie. Cyfrowa odpowiedzialność to nie wybór, to konieczność

Cyfrowa obecność psychologa wymaga świadomego i uporządkowanego zarządzania, ponieważ realnie wpływa na sposób budowania relacji terapeutycznej. Procedury cyfrowe nie ograniczają komunikacji, ale ją strukturyzują, zapewniając równowagę pomiędzy przestrzenią gabinetową a środowiskiem online oraz minimalizując ryzyko zniekształceń interpretacyjnych.

Dlatego rozwijanie procedur internetowych i refleksji nad obecnością specjalisty w sieci nie jest już wyłącznie kwestią wizerunku. Staje się elementem profesjonalnej praktyki psychologicznej, która coraz częściej obejmuje zarówno gabinet, jak i przestrzeń cyfrową.

FAQ

Czy cyfrowa obecność psychologa to to samo co terapia online?

Zdecydowanie nie. To dwa zupełnie różne obszary, które w sieci są nagminnie i błędnie utożsamiane. Terapia online to bezpośrednie, poufne i ustrukturyzowane leczenie konkretnego pacjenta, realizowane za pomocą bezpiecznych, a także szyfrowanych narzędzi telemedycznych. Cyfrowa obecność to publiczna aktywność specjalisty w mediach społecznościowych. To jego wizerunek, posty edukacyjne, komentarze czy nagrania. Te treści mają charakter masowy i nigdy nie zastępują relacji terapeutycznej. Wyraźne rozróżnienie tych sfer jest fundamentem bezpieczeństwa, ponieważ pozwala specjalistom zachować etyczne granice zawodu. Pacjenci oraz odbiorcy w takich przypadkach mają jasność, gdzie zaczyna się odpowiedzialna pomoc psychologiczna.

Czy każdy psycholog powinien mieć własne procedury cyfrowe?

Tak. Procedury cyfrowe powinny być dostosowane do indywidualnego stylu pracy, a także modelu komunikacji oraz grupy odbiorców danego specjalisty. Uniwersalne schematy mogą stanowić punkt wyjścia. Nie uwzględniają jednak różnic, które wynikają z nurtu terapeutycznego, intensywności obecności online ani formy publikowanych treści. Dlatego skuteczne zarządzanie obecnością w sieci wymaga personalizacji procedur i ich integracji z praktyką kliniczną.

Jakie są konsekwencje braku procedur cyfrowych w gabinecie psychologicznym?

Brak procedur cyfrowych w gabinecie psychologicznym może prowadzić do zacierania granic między komunikacją prywatną, zawodową i publiczną. W praktyce zwiększa to ryzyko niekontrolowanych interakcji w mediach społecznościowych. Mogą także wystąpić niejednoznaczne oczekiwania pacjentów wobec dostępności specjalisty oraz błędne interpretacje treści publikowanych na portalach społecznościowych. W dłuższej perspektywie może to wpływać na destabilizację relacji terapeutycznej oraz obniżenie poczucia bezpieczeństwa zarówno pacjentów, jak i specjalisty.

Czy cyfrowa obecność psychologa może wpływać na proces terapeutyczny jeszcze przed pierwszą wizytą?

Tak. Cyfrowa obecność psychologa może wpływać na proces terapeutyczny jeszcze przed rozpoczęciem kontaktu klinicznego. Pacjent często zapoznaje się z treściami publikowanymi przez specjalistę w mediach społecznościowych. Na tej podstawie buduje wyobrażeniowy obraz terapeuty, który może wpływać na oczekiwania wobec relacji, a także na sposób interpretacji pierwszych interakcji w gabinecie. Zjawisko to wiąże się z mechanizmami projekcyjnymi oraz relacjami parasocjalnymi, które mogą modyfikować neutralność terapeutyczną.

Czy obecność psychologa w social media może zwiększać ryzyko kryzysów wizerunkowych?

Tak. Obecność psychologa w środowisku cyfrowym wiąże się z ekspozycją na dynamiczne i często nieprzewidywalne mechanizmy dystrybucji treści. Algorytmy platform społecznościowych mogą wzmacniać emocjonalnie nacechowane wypowiedzi. Może to spowodować zwiększenie ryzyka wbicia się w viral fragmentów wypowiedzi wyrwanych z kontekstu. W takich warunkach pojedyncze komunikaty mogą zostać przekształcone w narracje kryzysowe, które wpływają nie tylko na wizerunek specjalisty, ale również na zaufanie do całej grupy zawodowej.

Czy pacjent może oczekiwać diagnozy w mediach społecznościowych?

Nie. Media społecznościowe nie stanowią przestrzeni diagnostycznej ani terapeutycznej. Każda próba formułowania diagnozy w warunkach publicznej komunikacji jest metodologicznie i etycznie nieuprawniona, ponieważ nie uwzględnia pełnego kontekstu klinicznego. Psycholog powinien jednoznacznie komunikować, że treści publikowane online mają charakter edukacyjny i nie mogą być traktowane jako indywidualna opinia diagnostyczna.

Czy psycholog powinien odpowiadać pacjentom na prv?

Obecność specjalisty zdrowia psychicznego w social media bardzo często prowadzi do sytuacji, w których odbiorcy próbują nawiązać kontakt przez wiadomości prywatne. Psycholog powinien jednak jasno oddzielać komunikację edukacyjną od kontaktu terapeutycznego. Odpowiadanie na prywatne wiadomości, które dotyczą kryzysów psychicznych może szybko doprowadzić do rozmycia granic zawodowych. Dlatego gabinet powinien posiadać gotowe procedury komunikacji online, które jednocześnie chronią specjalistę oraz bezpieczeństwo pacjenta.

Jak social media wpływają na relację terapeutyczną?

Social media coraz silniej wpływają na relację terapeutyczną, ponieważ pacjenci zazwyczaj poznają psychologa jeszcze przed pierwszą wizytą w gabinecie. Regularne oglądanie rolek, a także słuchanie podcastów i relacji buduje relacje parasocjalne oraz tworzy poczucie znajomości ze specjalistą. W efekcie cyfrowa obecność psychologa może zmieniać neutralność terapeutyczną, a także wpływać na oczekiwania pacjenta wobec procesu terapii.

Czy psycholog może publikować historie pacjentów?

Psycholog powinien zachować szczególną ostrożność podczas publikowania treści inspirowanych historiami pacjentów, nawet jeżeli materiał został zanonimizowany. W praktyce pacjent albo jego bliscy mogą rozpoznać charakterystyczne elementy sytuacji. Takie działanie jednocześnie narusza poczucie bezpieczeństwa oraz osłabia zaufanie do gabinetu. Dlatego cyfrowa obecność psychologa wymaga wdrożenia jasnych standardów publikowania treści klinicznych oraz dokładnej analizy ryzyka przed opublikowaniem materiału.

Dlaczego obecność psychologa w sieci wymaga nowych zasad etycznych?

Klasyczne zasady etyczne nadal pozostają fundamentem pracy psychologa. Współczesne technologie tworzą zupełnie nowe sytuacje, których wcześniejsze standardy nie mogły przewidzieć. Algorytmy rekomendacyjne, „sztuczna inteligencja”, presja natychmiastowego kontaktu oraz relacje parasocjalne wpływają bezpośrednio na funkcjonowanie gabinetu. Dlatego cyfrowa obecność specjalisty zdrowia psychicznego wymaga dodatkowych procedur online, które pomagają chronić zarówno specjalistę, jak i pacjentów.

Czy psycholog powinien korzystać z AI podczas tworzenia treści?

Psycholog może korzystać z narzędzi AI podczas tworzenia materiałów edukacyjnych, jednak powinien robić to świadomie i zgodnie z zasadami bezpieczeństwa. Obecność cyfrowa specjalisty zdrowia psychicznego nie może prowadzić do wprowadzania danych wrażliwych do zewnętrznych modeli językowych ani do automatyzowania kontaktu terapeutycznego. Dlatego gabinet powinien jasno określić, w jaki sposób wykorzystuje programy AI oraz jakie granice obowiązują podczas pracy z treściami online.

Dlaczego relacje parasocjalne są zagrożeniem dla psychologa?

Relacje parasocjalne sprawiają, że odbiorcy zaczynają postrzegać psychologa jako bliską osobę, mimo że kontakt odbywa się wyłącznie przez internet. Regularna obecność psychologa na portalach społecznościowych może budować u pacjentów złudzenie głębokiej relacji. A także zwiększać oczekiwania dotyczące dostępności specjalisty. W rezultacie psycholog musi świadomie zarządzać swoją obecnością online oraz wyznaczać jasne granice komunikacji.

Czy aktywność psychologa w mediach społecznościowych powinna być ograniczona?

Nie chodzi o całkowite ograniczenie aktywności, ale o jej strukturalizację i świadome zarządzanie. Obecność w mediach społecznościowych może pełnić funkcję psychoedukacyjną oraz profilaktyczną. Wymaga jasno określonych granic dotyczących treści, a także sposobu komunikacji oraz reakcji na interakcje użytkowników. Brak takich ram może prowadzić do niekontrolowanej interpretacji wypowiedzi oraz zwiększać ryzyko błędnego przypisywania intencji klinicznych treściom o charakterze ogólnym.

Ile kosztuje stworzenie procedur social media dla gabinetu psychologicznego?

Koszt stworzenia procedur social media dla gabinetu psychologicznego zależy przede wszystkim od wielkości gabinetu, liczby specjalistów oraz zakresu dokumentacji. Podstawą jest tak jak w przypadku każdej firmy dokładna analiza i dopasowanie procedur nie tylko do charakteru gabinetu. Ważne jest także dopasowanie do poziomu odpowiedzialności, ryzyk komunikacyjnych oraz sposobu funkcjonowania specjalistów w mediach społecznościowych.

W przypadku jednoosobowego gabinetu za podstawowe procedury najczęściej ceny zaczynają się od 1500-3000 zł netto. Obejmują one między innymi komunikację w SM, zasady publikacji treści, a także odpowiadanie na wiadomości oraz podstawowe kwestie etyczne i wizerunkowe.

Bardziej rozbudowane procedury, które uwzględniają także komunikację kryzysową, politykę komentarzy, zasady dotyczące AI, ochronę wizerunku specjalistów czy standardy komunikacji z osobami w kryzysie, mogą kosztować się od kilku do kilkunastu tysięcy złotych.

W przypadku większych gabinetów i zespołów terapeutycznych procedury są poszerzone o organizację komunikacji całego zespołu, podział odpowiedzialności oraz standaryzację działań. Każdy gabinet funkcjonuje inaczej. Dlatego przed przygotowaniem wyceny dokonuje się szczegółowej analizy potrzeb, liczby kanałów komunikacji oraz poziomu wsparcia potrzeby przy wdrożeniu.

Bibliografia:

Artykuł został napisany w oparciu o doświadczenia autorki tekstu, które wynikają z obserwacji dynamiki portali społecznościowych oraz wnikliwej analizy wpływu algorytmu i narzędzi AI.

1. American Psychological Association (APA). (2024). APA Guidelines for the Practice of Telepsychology. Washington, DC: American Psychological Association. (kluczowe wytyczne dla psychologów, które dotyczą technologii i granic cyfrowych).
2. British Psychological Society (BPS). (2023). Supplementary Guidance on the use of Social Media. Leicester: BPS. (oficjalne standardy brytyjskiego towarzystwa rekomendujące m.in. ścisłe rozdzielanie profili prywatnych od zawodowych).
3. Gunderson, J., & Harris, M. (2024). “What I share is not the same as therapy”: Psychologist experiences of Instagram use as a mental health influencer. Journal of Medical Internet Research / PMC. (wspomniane badanie analizuje dynamikę Instagrama, psychoedukacji i relacji parasocjalnych).
4. Horton, D., & Wohl, R. R. (1956). Mass communication and para-social interaction: Observations on intimacy at a distance. Psychiatry, 19(3), 215-229. (klasyczna, a także fundamentalna pozycja definiująca pojęcie relacji parasocjalnych).
5. Kolmes, K. (2012). A Psychotherapy Social Media Policy. San Francisco, CA. (pionierskie i do dzisiaj cytowane opracowanie dr Keely Kolmes. Stworzyła pierwszy wzorcowy kontrakt dla pacjentów dotyczący obecności terapeuty w social media).
6. Polskie Towarzystwo Psychologiczne (PTP). (2018). Kodeks Etyczno-Zawodowy Psychologa. Warszawa: PTP. (sekcje dotyczące tajemnicy zawodowej, a także ochrony prywatności pacjenta oraz dbania o godność zawodu w przestrzeni publicznej).
7. Salamat, M., & Hanley, T. (2022). The ethical challenges of therapists using social media: A systematic review. Counselling and Psychotherapy Research, 22(4), 920-931. (przegląd systematyczny badań, który pokazuje realne ryzyka, takie jak rozmywanie granic, wiadomości prywatne od pacjentów oraz przypadkowe autoujawnienia terapeutów).
8. Vanderhoff, J. (2021). Therapist + Social Media = Mental health influencer?: Considering the research focussing upon key ethical issues around the use. Journal of Clinical Psychology, 77(5), 1102-1115. (artykuł, który analizuje zjawisko skracania dystansu i budowania autorytetu przez psychologów za pomocą krótkich form wideo).

Zdjęcie pochodzi ze stock.